دیروز

در آسمانه ی چشم تو

 پرنده های بیشماری لانه کرده بودند

آنگاه که می خندیدی

امشب

آنگاه که  پر غرور و زیبا

بکارت زخم خورده ات را

می گریستی  ؛

من دیدم

پرنده های بیشماری  را که از تو پرواز کردند

و

تنها ماه پیدا بود

فردا

در آشیا نه ی جسم تو

پرنده ای آشیا نه  خوا هد کرد  .  .  .

من هر روز صبح به درون کوه هـای سپیـــد می روم و به این تکرار هر روزه عادت نکرده ام . درآغاز چیزی شبیه « تهوّع » در من برانگیخته می شد از این تکرار هر روزه : بوی گوسفند و پِهِنِ گاو می دادم . ولی اکنون دیگر نمی دانم کی و کجا محو می شوم .

چشم که باز می کنم چیزِ زبر و خیسی گونه ام را نوازش می کند . ترجیح می دهم همانطور درازکش بمیرم تا اینکه بدانم کدام موجود اهورایی در حال نوازش گونه ی من است . حوصله ی حرکت کردن ندارم . یعنی اهمیتی هم نمی دهم که حتی رویم را برگردانم .

در خیالم مهمانی مجللی را می بینم که آدم های عجیب و غریبی به ضیافت دعوت شده اند . آدمهایی با دستهایی شبیه چنگال و چاقو . ا نگار که همیشه مسلّح اند برای مبارزه یِ خوردن . بجای کل مجموعه ی دهان و چشم و بینی ، دهانهای گشاد و بزرگی دارند . خوب که فکر می کنم قیافه های مضحکی داشته اند ولی در آن زمان به آن اندازه در نظر من طبیعی می نمودند که تعجّب هم نکردم . آرام پلک می زنم ، چون می دانم که در هر دقیقه لازم است چیزی  شاید حدود ِ ده  بار پلک بزنم تا بتوانم بواسطه ی پاک کردن اشک از پرده ی چشما نم خوب ببینم . با پلک ِ بعدی آدمها به من پشت کرده اند و ناگهان به سرعت به سمت میز ها می دوند ، این بار دیگر نمی توانم مقاومت کنم و جلوی ِ خنده ام را بگیرم ، همه فراک های ِ بلندی پوشیده ا ند که تا سرِ پاشان می رسد و البته که همه هم، هم اندازه اند. نمی دانم چرا همه سبز پوشیده اند ، سبزِ پسته ای  ! با یک د گمه ی بزرگ نقره ای رنگ رویِ  آ ن ، درست پشتِ سوراخ ِ دفع موالشان  . البته اینها عجیب نیست  .چیزعجیب این است که برای خوردن غذا به نا گاه همه شان خم می شوند و این جاست که قهقهه خند ه ی ِ من به اوج می رسد .

چه اشتباه مضحکی ، چه خطای دیدِ احمقا نه ای .این آ دمهای عجیب که من از همان اول آنها را چاقو ـ چنگالی نامیده ام یک لوله بیشتر نیستند. یک لوله با دو سوراخ بزرگ در دو انتهای بدنشان  ،که یکی ورودی ست و دیگری خروجی . آ دمها یِ چاقو ـ چنگالی  . آ دمها یِ چاقو ـ چنگالی .

به چشم هایم فشار می آورم تا حتّی برای کمتر از صدم ثا نیه هم بسته نشوند . بد جوری به سرنوشت این موجودات سبز پوش علاقمند شده ام . بی هیچ گفتگویی ، حتی بی هیچ توجهی به هم در حال خوردن هستند . دوست دارم ببینم با این لوله های دراز ، پس مانده های غذا شان را چه می کنند ؟

هم فشار پلک اجازه نمی دهد هم لایه ضخیمی از اشک جلوی مردمک هایم را گرفته ، به ناچار پلک می زنم . پلک زدنم انگار سالها به طول می انجامد . حسی به من می گوید وقتی چشمهایم را باز کنم آنها رفته اند .

حس من دروغ گفته بود . آنها نرفته بودند ، چون تل بزرگی از مدفوع برجای گذاسته بودند ولی از خودشان اثری نبود . حالا توی این وضعیت درازکش که هیچ سوژه ی جالبی هم برای فکر کردن ندارم مانده ام بدون آدم های چاقو – چنگالی چه بکنم ؟

چه اهمیتی دارند آن موجودات سبزپوش با آن لوله های دراز ، وقتی که حتی نمی دانم آیا ذره ای سلول خاکستری در وجودشان یافت می شود یا نه . نمی دانم چرا به یکباره این همه سرنوشت آنها برای من مهم شد . شاید تنهایی ؛ شاید تنهایی و شاید هم آ ن چیز زبر و خیس که روی گونه ی من حرکت می کرد و مرا به یاد خوردن و خورده شدن می ا نداخت با عث شد که آن موجودات سبزپوش در من راه پیدا کنند . رویم را بر می گردانم به امید آنکه آنها را در دیگرسو بیابم امّا اثری از آنها نیست . افکارم را آزاد می گذارم تا به هرجایی که دلشان می خواهد بروند ؛ به سراغ هر چیزی تا شاید آنها را فراموش کنم .

دورانی در سرم احساس می کنم که اجازه نمی دهد حتّی برای لحظه ای بر روی موضوع خاصّی تمرکز کنم . تکه های ابر ، برگ درختان ، نوک کوه ها ، برفها ، آبی آسمان ، شاخه های خشک و بلند  و حتّی مگس ها ، همه و همه چنان به سرعت می چرخند که جرأت نمی کنم چشمهایم را باز نگه دارم و این بار با قدرت هرچه تمام تر چشمهایم را به هم می فشارم .

نمی دانم چرا این سرگیجه ی لعنتی تمامی ندارد . حالا علاوه بر سرگیجه ، همهمه های شلوغ و بلندی هم به آن اضافه می شود . صداهایی شبیه شیپورهای کوچکی که کسی به زور در آن بِدمد ؛ ولی نه ، انگار این صداها دارند باهم نجوا می کنند . و نیز صدای تیز کردن آهن به گوش می رسد . دیگر نمی توانم بر کنجکاوی درونم غلبه کنم . با وجود سرگیجه ی فراوان چشمهایم را به یکباره باز می کنم و می بینم آن موجودات سبزپوش احمق دارند مرا حرکت می دهند . پس آنها واقعاً نرفته بودند . آنها در تمام طول این مدّت که من درازکش و زخمی آنجا ا فتاده بودم همراه من بودند ، ولی نمی دانم مرا کجا می برند  .  .  .

وای نه این چاقو چنگالی های ا بله نمی دانند گوشت یک کوهنوردِ زخمی یخ زده که هیچ توانی ندارد اصلاً ارزش خوردن ندارد ؛ حتّی ذرّه ای آهن یا پروتئین هم در آن یافت نمی شود !

سعی می کنم بر اعصابم مسلّط باشم تا بتوانم راه حلّی بیابم . تمام نیرویم را جمع می کنم و با تمام قوا فریاد می کشم : نــه !

حتّی صدایی که فکر می کردم خیلی بلند است و می تواند در آن فضای کوهستانی انعکاس چندین برابر نیز داشته باشد ، توجّه آنها را از تیز کردن چاقوها شان باز نمی دارد . شاید صدای من هم به گوش آنها مثل وِزوِز یک مگس باشد .

تقلّا می کنم . فریاد می کشم . همه ی توانم را جمع می کنم و به یکباره فریاد می کشم : نــــه ! . . .

ولی دیگر دیر شده است ؛ آخرین تصویری که از لای پلک هایِ نیمه بازم می توانم ببینم یک سوراخ بزرگ بی انتهاست . . .

از آثار برگزیده هیأت داوران شعر و داستان
برنده لوح تقدیر نخستین جشنواره فرهنگی هنری ایرانیان مقیم امارات عری متحده – اسفند۸۷
http://emirates.icro.ir/?c=newsShow&NewsId=563292&t=4

آسانسورکه در طبقه ی بیست و پنجم می ایستد تقریباً همه غُر می زنند . من طبقه ی سی و چهارم سوار شده ام . تا اینجا بدون استثنا هرطبقه توقّف داشته ایم . بجز طبقه ی سی و یک که چهار نفر خارج شدند ، توی بقیه ی طبقات دست کم ده پانزده نفری جلوی در آسانسور بودند که می خواستند پایین بروند .

این آسانسور از آنها یی نیست که نگهبان داشته باشد ، هر کس شانس بیاورد زودتر سوار می شود . گاهی وقتها شده حتّی بیست و پنج دقیقه طول کشیده تا پایین برسیم . البته من تقریباً خوش شانس ام ، چون برج چهل طبقه است و ما طبقه ی سی و چهارم هستیم . ساختمان هشت تا آسانسور دارد که فقط دوازده شب به بعد خالی می شوند . از آنجایی که این مِلک اول مسکونی بوده و بعد تغییر کاربری داده وتجاری شده ،فکری برای اضافه ظرفیتش نکرده ا ند .

اوایل که اینجا شروع به کار کرده بودم برایم جذابیت داشت . نه اینکه توی آفیس کار خاصی نداشتم ، فقط باید منتظر می ماندم تا اگر کسی بخواهد جایی برود ، ببرمش . حد اقل تو این نیم ساعت رفت و برگشتِ تویِ آسانسور، هم ماجراهای جالبی می دیدم، هم با آدم های زیادی آشنا می شدم ؛ ولی یک ماهی که گذ شت دیگر ماجراها تکراری شدند ، آدمها را هم کم و بیش می شناختم .

همه جور آدمی توی برج پیدا می شود ؛ مثلِ خود شهر. یادم می آید یک بارکه نشستم شمردم ، چهل و پنج تا ملیت مختلف رو توی همان یک ماهِ اوّلی که اینجا آمدم دیده بودم . الآن نزدیک به یک سال میگذرد و حتماً تا حالا تعدادشان به هفتادودوتا رسیده است . البته بیشتر جمعیت این برج که تویِ بالایِ شهرِ دبـــــی است ، ایرانی و اروپایی اند . حتی آمریکاییها هم از آن ور دنیا پا شده اند و آمده اند اینجا . قیافه هاشـــــــان از دور داد می زند : همه قد بلند و هیکلی اند .

حتی من هم که آ دم قد بلندی تعریف می شوم و قدم یک و هشتاد و دو سانت است ، خیلی وقتها از خیلی از زنهاشان کوتاه تَرَم . لباسهای ساده ای می پوشند ، بیشترشان بِلوندند و یک ته آرایشی می کنند.

اوایل فکر می کردم آرایش نمی کنند ولی بعدها « زنم واسم توضیح داد که آ رایش مدِ روز طوریه که آرایشت نشون نده و تو ذوق نزنه ! » . راستش من زیاد خاله زنک نیستم و از این چیزها سر در نمی آورم ، ازبین همه ی این لوازم نقاشی هم فقط یک چیزرا می شناسم ،آنهم پن کیک است ،که تازه؛ تا مد تها به آن پکینگ پودر می گفتم . بماند که زنم نظر دیگری دارد و میگوید « تو خودتو به اون راه می زنی، چون برا ت صرفه نداره، خیلی آگا هیتو نسبت به این مسایل رونمی کنی ! » . البته او تاحالا اینها را بهم نگفته است ولی من از نگاهش اینها را می فهمم .

اروپایی ها که البته بیشتر شان انگلیسی اند رااز روی لهجه شان می شود شناخت . صدای زنانه شان همه شبیهِ هم است و همه انگارتو دماغی و نازک حرف می زنند . موهاشان کمتر روشن است و بیشتر شان همان مو های زرد و طلایی را باز هم رنگ می کنند که روشنتر بشود . بعضی ها شان هم مثل اروپای شرقی ها اکثرا رنگ موهاشون قهوه ای یا مشکی است.

ایرانی ها هم که قیا فه ها شان داد می زند،طرز لباس پوشیدنشان بیشتر به اروپا یی ها می زند تا آسیایی ها . فقط نمی دانم چرا اونجوری آ رایش می کنند. از وقتی بچه بودم همیشه از زنهایی که چشمهاشان را خیلی سیاه می کردند می ترسیدم.

خیلی خوشحالم که زنم هیچو قت اونجوری آرایش نمی کند . فقط یک بار یادم می آید که برای عروسیِ پسر خاله ام رفته بود آرایشگا ه، یارو هم برایش آ رایش مثلا خلیجی کرده بود ؛ همه ی دور چشمهاش سیا ه بود .دلم نیا مد که بهش بگویم وحشتناک شده، نه اینکه از بعد ازدواجمان اولین باری بود که می رفت

آرایشگاه خیلی ذوق داشت ،ولی راستش همه اش تا چشمم می رفت به سمت صورتش وحشت می کردم و خیس عرق می شدم.

***********

با صدای ” آخ “بلند خانمی که پشت سرم وایستاده توجه همه جلب می شود ،به سختی رویم را بر می گردانم که بدانم چه اتفاقی افتاده است ، جایی برای چرخیدن ندارم فقط می توانم گردنم را بچرخانم :این کنجکاوی لعنتی هم همیشه بلای جانم بوده است .

خانم ایرانی یکریز آخ و وآخ می کند و با انگلیسیِ دست و پا شکسته ای به مرد هندی ای که ظاهرا موقع وارد شدن به آسانسور پایش را لگد کرده می فهماند که غلط کرده و گُه اضافی خورده و در ادامه خطاب به دوستش که همراهش است – البته طوری که همه توی آسانسوربشنوند – میگوید که از این هندی ها بدش می آید، یعنی متنفر است ودوستش هم که لهجه ی غلیظ تهرانی دارد تایید می کند که « این مغز فندقی ها رو نمی دونم خدا واسه چی آ فریده. »

آقایی که کت و شلوار مشکی به تن دارد از آن ور آسانسور وارد بحث آنها می شود و اضافه میکند که «حالا خیلی هم خوشگل و باهوشن ، تند و تند هم بچه می آرن و نژادشونو تکثیر می کنن . » و البته طی این افاضات کلی هم تف نثار اطرافیانش میکند.

به طبقه ی بیست و سوم رسیده ایم . بحث بالا گرفته و اسباب خنده ی دوستان فراهم شده است. دختر سفید بلند قدی که خیلی هم لوند است از آن ور آسانسور میگوید :« همه چیشون یه طرف خانوم ،این بوی گندشون یه طرف ؛ نمی دونم چی می خورن که این بو یِ گندو میدن ؟! ». ودر ادامه تو ضیح می دهد که در طبقه ی همکف ساختما نشان دو تا خوانواده یِ هندی زندگی می کنند و هر روز از سر کـــــــــارکه بر می گردد بوی تند و غلیظ ادویه ی غذا شان تمام فضای ساختمان را پر کرده که حال آ دم رابهم می زند.

نگاه دزدانه ای به مرد هندی می اندازم . لبخند تحویلم می دهد – مثل همه ی هندی های دنیا- و چشمهای معصوم و خندانش را به من می دوزد .

شاید فکرمی کند من هم هندی ام ،آخر چشمهایم مثلِ چشمهای هنــــــــــــدی ها گرداست و فرم صورتم طوریست که خصوصا وقتی موهایم ر ا تازه کوتاه می کنم اگر به خاطر قد بلندم نباشد می توانم خودمرا جای آنها جا بزنم.

لبخند کمرنگی تحویلش میدهم و از ترس اینکه من هم هندی قلمداد بشوم سریع جهت نگاهم را عوض می کنم .بالاخره به طبقه ی همکف می رسیم .در حالیکه به سمت ماشین که توی پارکینگ خاکی جلوی ساختمان پارک شده می روم ، زن هندی ای که کت ودامن مشکی مرتبی به تن دارد و مدام ساعتش را نگاه میکند ،توجهم را به خودش جلب می کند : خال قرمزی از آنهایی که زنهای هندی بعد ازدواج بین ابرو هاشان می کارند دارد.

ماشین را که سر و ته می کنم از توی آ ینه ی جلویی مرد ایرانی مشکی پوش توی آسانسور را می بینم که به سمت زن می رود با او دست میدهد ، پیشانیش را می بوسد و شانه به شانه ی هم دور میشوند.

دبی
Jul 2008